Meeuwen: kokmeeuw, stormmeeuw, mantelmeeuw en de zwartkopmeeuw

Verschillende Meeuwen

Meeuw

De meest algemene meeuw gedurende het gehele jaar is de kokmeeuw, 38 cm, met een chocoladebruine voorkop. Hij is een zeer talrijke broedvogel aan plassen, in moerassen en natte weilanden. In de winter is hij in groot aantal aanwezig in de steden en aan de stranden. De kokmeeuw is ook op de Atlantische kust van noordoostelijk Noord-Amerika aangetroffen.

De kleinere stormmeeuw, 41 cm, met donker oog, blauwgrijze bovendelen en groengele poten en snavel, is daarentegen een wijdverspreide broedvogel in de duinen. In het winterhalfjaar is de soort vlak vóór en tijdens storm op akkers en weiden meer in het binnenland te vinden; bij rustig weer echter meer aan de kust en grotere wateren. De soort is doortrekker en wintergast, terwijl de zilvermeeuw standvogel en zwerfvogelis.

In klein aantal broedt langs de kust de kleine mantelmeeuw, 53 cm, en wel de ondersoort graellsii, met leigrijze mantel, soms gepaard met de zilvermeeuw, in een zilvermeeuwkolonie. Verder is deze ondersoort in klein aantal doortrekker, de ondersoort intermedius, mantel donkerder dan graellsii, daarentegen in vrij groot aantal.

Een onregelmatige, vrij zeldzame broedvogel in Zuidwest-Friesland en Zuid-Flevoland is de dwergmeeuw, 28 cm, met een zwarte kop en nek en een zwartachtige vleugelonderzijde. Het voedsel wordt van het wateroppervlak opgepikt. Hij jaagt al watertrappelend boven het water.

De zwartkopmeeuw, 39 cm, lijkt sterk op de kokmeeuw, maar heeft een gitzwarte kop tot in de nek en heeft geen zwarte uiteinden aan de vleugels. Overigens is de soort een schaarse gast.

Doortrekker en wintergast, vnl. aan de kust en op het IJsselmeer, is de grote mantelmeeuw, 74 cm, die een enkele keer ook wel eens dieper in het binnenland wordt gezien. Volwassen vogels hebben zwarte bovendelen en witroze poten; de kleine mantelmeeuw heeft gele poten.